Oblężenie Aleksandrii – oblężenie, które miało miejsce w latach 48–47 p.n.e. w czasie kampanii Cezara w Egipcie.
Śmierć Pompejusza W wyniku klęski pod Farsalos, Pompejusz z nielicznymi siłami przedostał się do Egiptu, gdzie toczyła się akurat wojna domowa pomiędzy Kleopatrą VII, a doradcami króla Ptolemeusza XIII: Potitonosem, Teodotem i Achillasem. Doradcy postanowili zgładzić Pompejusza w dniu jego audiencji u króla. Po dokonaniu morderstwa głowę Pompejusza odesłano królowi Ptolemeuszowi XIII do Aleksandrii, a ciało spalono.
Walki o miasto W październiku 48 p.n.e. pod Aleksandrią wylądował Cezar na czele 3200 ludzi. Potępiając zabójców Pompejusza podczas wizyty u króla, Cezar zdecydował się wystąpić w roli pośrednika w sporze pomiędzy królową i doradcami Ptolemeusza. Poparł też racje Kleopatry, co wykorzystali doradcy króla nakłaniając go do wypowiedzenia Cezarowi wojny. Atak na miasto przeprowadził Achillas na czele 20 000 piechoty i 2 000 jazdy (w tym byli żołnierze z oddziałów Pompejusza). Cezar umocnił punkty obronne miasta, budując barykady i zajmując pałac królewski, wezwał też swoich sojuszników Mitrydatesa z Pergamonu i namiestnika Azji Gnejusza Domicjusza o przysłanie dodatkowych sił.