Szejch chciał żony i matki dla swoich dzieci, ale pod warunkiem, że Farida zrezygnuje z macierzyństwa. Rozdzielona z Munirem, nie mogąc już wrócić do domu, zgodziła się. Z czasem zasmakowała w życiu w luksusie, podróżach po całym świecie. Czuła wdzięczność do Szejcha, który zaopiekował się jej matką, wydał za mąż jej siostry. Czuła się szczęśliwa. Tylko Munirowi życie się nie układało. Trzy fakultety, doktorat, ale samotność bez rodziny. Pewnego razu Farida usłyszała w rozmowie, jak ktoś użalał się nad losem Munira, który jeśli się nie pospieszy, nigdy nie będzie ojcem. Padły przy niej wówczas słowa: w pewnym wieku kobieta nie może już być matką. Farida czuła się jak porażona. Przestała spać, przestała jeść, nie chciała żyć. Ginęła. Do chwili, gdy tak jak kiedyś rzuciła się w objęcia Szejcha, teraz odeszła do Minira. Rok potem promieniała trzymając w objęciach małą córeczkę.
Raghubir Singh (pendźabski, hindi) opowiadanie nieprzetłumaczone na polski
Bibliografia
Przypisy
Kategoria:Literatury indyjskie Kategoria:Indyjskie zbiory opowiadań