Kazimierz Ostrowski herbu Korab (ur. 4 marca 1669 koło Sieradza, zm. 4 lipca 1732 w Brześciu Litewskim) – jezuita, filozof, reformator jezuickiego szkolnictwa w Polsce.
Życiorys W 1684, mając piętnaście lat, wstąpił do zakonu jezuitów w Krakowie i ukończył tam nowicjat. Studia filozoficzne odbył w kolegium w Kaliszu (1687–1690), a teologiczne w kolegium w Poznaniu (1692–1696). W 1695 przyjął święcenia kapłańskie.
Uczył retoryki w Krośnie (1697–1698) i w Jarosławiu (1699), filozofii i matematyki we Lwowie (1699–1701), matematyki i etyki w Lublinie (1701–1702), Kaliszu (1702–1708), Sandomierzu (1708–1712) i Poznaniu (1712–1719), a także prawa kanonicznego w kolegium w Kaliszu, (1724-1725). Był rektorem w kolegium Łuckim (1719–1724), Krośnieńskim (1725-1728), w Brześciu Litewskim (1728-1732). W tym ostatnim kolegium otworzył kurs filozofii dla młodzieży świeckiej.
Ostrowski był przedstawicielem chrześcijańskiego arystotelizmu, stosującego metodę scholastyczną.
Twórczość (1722) Singulares universae rationalis scientiae controversiae. Perproposita in tractatibus philosophicis, Sandomierz, Kazanie na pogrzebie Jana Sierakowskiego Łowczego Czersk., z napisem:Nieomylna do śmieterlności droga. (ISiesiecki Herb. III, 529).
Przypisy
Bibliografia
Polski Słownik Biograficzny, t. 24, s.