Taktykę stanowi najniższy poziom sztuki wojennej, ale uznaje się, że bez taktyki niemożliwe byłyby jakiekolwiek działania, czy też osiąganie celów na jej wyższych poziomach.
Taktyka w ujęciu historycznym Wśród teoretyków zajmujących się taktyką, nie ma pełniej zgody, czy taktyka jest najstarszym działem sztuki wojennej, czy strategia. Według Stanisława Kozieja i Michała Huzarskiego jako pierwsza istniała praktyka taktyczna. W owym znaczeniu była to umiejętność uszykowania wojsk na polu bitwy. Kiedy kolejne bitwy stawały się coraz bardziej długotrwałe, prowadzone coraz większymi siłami i na większej przestrzeni, taktyka rozwiązywała problemy związane z całościowym prowadzeniem wojny. Zdaniem Clausewitza taktyka usiłowała nadać mechanizmowi swych zespołów charakter ogólnej dyspozycji, opartej na właściwościach służącego jej narzędzia. Ksenofont próbował ustalić różnicę pomiędzy strategią i taktyką. Według niego taktyka –definiowana jako umiejętność przygotowania szyku bojowego – jest zaledwie małą tylko cząstką strategii, czyli sztuki prowadzenia wojny. Niemiecki teoretyk Dietrich Heinrich von Bülow zdefiniował strategię jako naukę o ruchach wojsk w czasie działań zbrojnych poza widnokręgiem, czyli poza zasięgiem artylerii, zaś taktykę jako naukę obejmująca zagadnienia ruchu wojsk w obszarze widoczności.