Stanisław Bąk (ur. 28 listopada 1900 w Grębowie, zm. 10 czerwca 1981 we Wrocławiu) – profesor, językoznawca i znawca kultury lasowskiej. Autor wielu prac naukowych dotyczących rodzinnej gwary lasowskiej, a następnie po przeniesieniu się na Śląsk, także dialektu śląskiego. Zajmował się także historią języka.
Życiorys Był uczniem Prywatnego Gimnazjum Realnego w Nisku od 1913 do 1914, ponownie od 1915. Został przyjęty do Wojska Polskiego i podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 służył piechocie. Po wojnie studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, początkowo historię literatury, później językoznawstwa polskiego i słowiańskiego. W 1925 ukończył studia polonistyczne na Wydziale Humanistycznym UJK, gdzie następnie został asystentem w Katedrze Języka Polskiego i Literatury Słowiańskiej. Rok później otrzymał tytuł doktora filozofii i filologii słowiańskiej, w 1928 zaś – dyplom magistra filologii i filozofii polskiej (uczeń Tadeusza Lehra-Spławińskiego). Po kilku latach został nauczycielem szkolnictwa średniego na Śląsku. Od 1938 był członkiem towarzystwa językoznawstwa. W 1950 roku habilitował się, a w 1952 został profesorem filologii słowiańskiej na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie w 1961 roku objął stanowisko profesora zwyczajnego.