Na początku wojny Magda z entuzjazmem odnosiła się do pracy męża i swoich obowiązków wynikających z bycia żoną ważnego dygnitarza Rzeszy. Zajmowała się między innymi kontaktami z żonami zagranicznych głów państw odwiedzających Niemcy, wspieraniem żołnierzy i pocieszaniem wdów wojennych. Pierwszy syn Magdy, Harald Quandt, został pilotem Luftwaffe i walczył na froncie, podczas gdy w domu Magda starała się żyć zgodnie z propagandowym obrazem patriotycznej matki, Niemki i zwolenniczki polityki Hitlera. Brała udział w szkoleniach jako pielęgniarka Czerwonego Krzyża i pracując w firmie Telefunken.
Pod koniec wojny Magda zaczęła cierpieć na neuralgię trójdzielną. Z powodu silnego bólu twarzy często była przykuta do łóżka, a w sierpniu 1944 roku była hospitalizowana.
Pod koniec kwietnia 1945 r. Armia Czerwona wkroczyła do Berlina. Rodzina Goebbelsów wraz z dziećmi przeniosła się do bunkra Hitlera, pod zbombardowaną Kancelarią Rzeszy. Zajęli pokój należący wcześniej do osobistego lekarza Hitlera Theodora Morella. Jedyna łazienka z wanną należała do Adolfa Hitlera, udostępnił ją Magdzie i jej dzieciom.