Zaś w prawie międzynarodowym, zwyczaj międzynarodowy wciąż należy do podstawowych jego źródeł – jest źródłem „żywym”, wciąż powstają nowe normy zwyczajowe, a istniejące ewoluują. Z uwagi jednak na brak utrwalenia ich autentycznej treści w formie pisemnej, nie współuczestniczą one w języku przepisów prawa. język norm prawnych – język wyrażeń o charakterze dyrektywnym, wskazujących wymagane sposoby zachowania, które powinny nastąpić w określonych sytuacjach faktycznych.
Zobacz też juryslingwistyka język prawniczy język urzędowy
Przypisy
Bibliografia
B. Wróblewski, Język prawny i prawniczy, Kraków 1948. J. Woleński, Język prawny w świetle metod analizy semantycznej, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prace Prawnicze”, z.31, 1967. Z. Ziembiński, , “” 19, 1974. T. Gizbert-Studnicki, Czy istnieje język prawny?, „Państwo i Prawo”, z.3, 1979. A. Redelbach, S. Wronkowska, Z. Ziembiński, Zarys teorii państwa i prawa, Warszawa 1992, s. 186 i nast., . M. Zieliński, Języki prawne i prawnicze, w: Polszczyzna 2000. Orędzie o stanie języka na przełomie tysiącleci, red. W. Pisarek, Kraków 1999. A. Malinowski, Polski język prawny. Wybrane zagadnienia, Warszawa 2006.
Kategoria:Teoria prawa Kategoria:Terminologia Kategoria:Odmiany i style językowe