offsets): zakłady chcące rozszerzyć skalę swojej działalności mogą dokonać inwestycji redukcyjnych w innych zakładach kredyty redukcji emisji (ang. emission reduction credits): zakłady o emisjach poniżej określonego progu (standardu) mogą otrzymywać kredyty redukcji i następnie sprzedawać je zakładom o emisjach powyżej progu limit i handel (ang. cap and trade): dla grupy zakładów lub sektorów ustalany jest wspólny limit emisji, a następnie uprawnienia do emisji w jego ramach rozdzielane są pomiędzy te zakłady lub sektory (emitentów zanieczyszczeń). Zakłady mogą wykorzystać uprawnienia, sprzedać je lub zachować na przyszłe okresy rozliczeniowe. Ten ostatni mechanizm to, jak dotąd, najbardziej zaawansowana, skuteczna i efektywna ekonomicznie forma handlu emisjami, mająca najszersze zastosowania praktyczne.
Droga do wejścia w życie W lutym 2005 Protokół z Kioto został ratyfikowany przez 141 krajów, wytwarzających w sumie 61% światowej emisji gazów cieplarnianych. Samo podpisanie traktatu nie wystarcza, muszą go jeszcze ratyfikować władze narodowe. Aby umowa weszła w życie, musiała zostać spełniona zawarta w niej zasada „2 razy 55”: ratyfikacja przez minimum 55 krajów wytwarzających łącznie minimum 55% światowej emisji dwutlenku węgla.