Gieorgij Konstantinowicz Żukow (; ur. w Striełkowce, zm. 18 czerwca 1974 w Moskwie) – radziecki wojskowy, działacz partyjny i polityk narodowości rosyjskiej, marszałek Związku Radzieckiego, minister obrony ZSRR (1955–1957).
Zmobilizowany do armii cesarskiej podczas I wojny światowej, służył jako kawalerzysta. Po zamachu stanu bolszewików dołączył do nich, podczas wojny domowej żołnierz Armii Czerwonej. Po zwycięstwie pozostał w niej, przeszedł też kursy oficerskie. Jego kariera nabrała rozpędu w latach trzydziestych, gdy został dowódcą (1933–1937), później 3 (1937–1938) i 6 Korpusu Kawalerii (1938), wreszcie zastępcą dowódcy Białoruskiego Okręgu Wojskowego (1938–1939), po czym przerzucono go do Mongolii jako dowódcę (1939). Tam zasłynął odparciem agresji japońskiej nad Chałchin-Goł, co jeszcze bardziej przyspieszyło jego karierę. Mianowany dowódcą Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego (1940–1941), odpowiedzialny za przeprowadzenie agresji zbrojnej na Rumunię, po czym wyznaczony na szefa Sztabu Generalnego (1941) oraz zastępcę ludowego komisarza obrony ZSRR (1941).