Szlak bojowy i zbrodnie wojenne W sierpniu 1944 r. dywizja znalazła się na froncie wschodnim i walczyła w składzie 2 Armii nad Bugiem i Narwią. W następstwie bitwy o Pecynkę jej żołnierze dopuścili się zbrodni wojennej na polskiej ludności cywilnej. W ramach pacyfikacji wsi Lipniak-Majorat we wrześniu 1944 r. żołnierze dywizji rozstrzelali 448 cywilów, w większości kobiety, starców i dzieci (najmłodsze miało niespełna 6 miesięcy). W 1945 r. dywizja została zepchnięta do Prus Wschodnich, gdzie poniosła tak ciężkie straty, że została zredukowana do grupy bojowej. W kwietniu niedobitku zostały ewakuowane do Świnoujścia i włączone do 606 Dywizji do Zadań Specjalnych.
Przypisy
Bibliografia Schramm Percy Ernst, Kriegstagebuch des Oberkommandos der Wehrmacht 8 vol.; Bonn 2003; ;
Kategoria:Dywizje grenadierów III Rzeszy Kategoria:Dywizje sformowane w 29. fali mobilizacyjnej Kategoria:Dywizje sformowane w II Okręgu Wojskowym (III Rzesza) Kategoria:Wojsko w Bornem Sulinowie Kategoria:Niemieckie jednostki piechoty utworzone w 1944 Kategoria:Niemieckie jednostki piechoty rozwiązane w 1944