Obóz dla internowanych w Górce Klasztornej – prowizoryczny obóz koncentracyjny dla mieszkańców Ziemi Krajeńskiej, utworzony przez niemiecki Selbstschutz w październiku 1939 na terenie klasztoru Zgromadzenia Misjonarzy Świętej Rodziny w Górce Klasztornej koło Łobżenicy. W obozie przetrzymywano początkowo głównie duchownych katolickich z powiatu wyrzyskiego, a w późniejszym okresie również osoby świeckie narodowości polskiej i żydowskiej. Niemal wszystkich więźniów zamordowano na terenie klasztoru lub w pobliskim miejscu straceń w Paterku. Obóz w Górce Klasztornej uległ likwidacji pod koniec listopada 1939.
Powstanie obozu Bezpośrednie położenie przy granicy z hitlerowskimi Niemcami (odległość ok. 3 kilometrów) spowodowało, iż sanktuarium w Górce Klasztornej zostało zajęte przez żołnierzy Wehrmachtu już 1 września 1939. Poprawne zachowanie niemieckich żołnierzy oraz gwarancje bezpieczeństwa, które dał zakonnikom miejscowy niemiecki właściciel ziemski, hrabia Limburg – Stirum, sprawiły, iż mieszkańcy klasztoru mimo licznych ostrzeżeń zadecydowali o pozostaniu w Górce. Przez pierwszych kilka tygodni okupacji życie zakonne toczyło się na pozór normalnie. 200px|right Tymczasem powiat wyrzyski, podobnie zresztą jak na całe Pomorze, poddany został brutalnemu terrorowi hitlerowskiemu.