W ciągu pierwszych trzech miesięcy okupacji z rąk członków łobżenickiego Selbstschutzu zginęło około 200 mieszkańców Łobżenicy i okolicznych miejscowości.
23 października 1939 klasztor w Górce Klasztornej został otoczony przez silny oddział Selbstschutzu. Niemcy internowali wszystkich przebywających tam duchownych (5 księży i 25 braci zakonnych), w tym prowincjała Zgromadzenia Misjonarzy Świętej Rodziny, ks. Piotra Zawadę. Na terenie sanktuarium funkcjonował odtąd prowizoryczny („dziki”) obóz koncentracyjny, którego komendantem został Harry Schulz. Załogę stanowiło 10 miejscowych Niemców z Selbstschutzu – przed wojną chłopów, kupców, rybaków, leśników czy stolarzy.
Uwięzieni duchowni poddawani byli rygorowi obozowemu – dwa razy dziennie musieli stawać do apelu i nie mogli utrzymywać żadnego kontaktu ze światem zewnętrznym. Za każde naruszenie rygoru obozowego byli bici, znieważano ich i szykanowano. Księdza prowincjała uczyniono osobiście odpowiedzialnym za wszystkich uwięzionych. Ponadto braci prowadzono codziennie pod eskortą do robót rolnych w majątku hrabiego Limburga w Ratajach.