Jako zdanie pytajne ma cechy opisanego wyżej zdania pytajnego niezależnego; natomiast jako zdanie podrzędne ma cechy zdania dopełnieniowego, a co za tym idzie, jego orzeczenie stoi w coniunctiwie i podlega zasadzie następstwa czasów (consecutio temporum) na ogólnych zasadach. Poza tym zdanie pytajne zależne nie ma intonacji pytającej, przeto nie stawiamy po nim znaku zapytania.
Przykłady:
Dicam tibi, quid hoc sibi velit. Scio, ubi habites. Meminit Caesar, unde tibi haec nota essent. Dominus servum interrogavit, an aedilem invitasset. Hannibal imperavit puero, ut sibi nuntiaret, num undique obsideretur.
Spójnik nonne kładzie się w zdaniach pytajnych zależnych tylko po quaero, w sensie pytam. Poza tym zdanie takie może być wprowadzone przez si (pol. czy by, czy by nie) po czasownikach lub wyrażeniach oznaczających, że coś się dzieje na próbę (np. conor - próbuję, sprawdzam, czy by), albo, że się oczekuje, czy się coś zdarzy (np. exspecto - czekam, czy by).
Pewna różnica występuje w pytaniach rozłącznych, których drugi człon zastąpiony jest negacją pierwszego. W pytaniach rozłącznych niezależnych występuje na końcu wyraz annon – natomiast w pytaniach rozłącznych zależnych stoi tu na ogół necne:
Zd. niezależne: Potuitne Roscius ex societate suam partem petere annon? Zd. zależne: Quaero, potueritne Roscius ex societate suam partem petere necne.
Kategoria:Gramatyka języka łacińskiego