mały|Emil Młynarski z żoną Anną i córką Wandą (około 1902) thumb|Dzieci Emila i Anny Młynarskich z kilkoma dziećmi z rodziny w przebraniach karnawałowych thumb|Grób Emila Młynarskiego na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim thumb|Tablica upamiętniająca Emila Młynarskiego na bocznej ścianie gmachu Filharmonii Narodowej przy ul. Jasnej 5 w Warszawie (od strony placu Emila Młynarskiego Emil Szymon Młynarski h. Belina (ur. 18 lipca 1870 w Kibartach, zm. 5 kwietnia 1935 w Warszawie) – polski dyrygent, skrzypek, kompozytor, współzałożyciel i dyrektor Filharmonii Warszawskiej w latach 1901–1905.
Życiorys W wieku 10 lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach u Leopolda Auera w Konserwatorium Cesarskiego Towarzystwa Muzycznego w Petersburgu. Ponadto, uczył się kompozycji pod kierunkiem Anatolija Ladowa oraz instrumentacji u Nikołaja Rimskiego-Korsakowa. W 1890 rozpoczął karierę solisty, występując m.in. w Petersburgu, Mińsku, Grodnie, Kownie, Wilnie, Kijowie, Odessie, Warszawie, a także w Berlinie, Lipsku, Magdeburgu, Hanowerze, Mannheimie, Augsburgu i Londynie.