W 1918 ihumenia Wiera zachorowała i zrezygnowała z pełnionej funkcji, po czym wyjechała do swojej rodziny do Finlandii. Jej następczynią została mniszka Nina (Bataszowa). Ona też postanowiła razem z częścią zakonnic (ok. 20 osóbMonastyri Russkoj Prawosławnoj Cerkwi. Sprawocznik-putiewoditiel' , Obszczestwo Sochranienija Litieraturnogo Nasledija, Moskwa 2011, , ss. 600–601) wrócić do Wilna. W tym samym roku uzyskała na to zgodę patriarchy Moskwy i całej Rusi Tichona. Jednak już po przyjeździe zakonnic na ziemie litewskie okazało się, że zabudowania klasztorne były zajęte na potrzeby armii niemieckiej i mniszki mogły zamieszkać tylko w kilku pomieszczeniach kompleksu budynków. Straciły również i tę jego część, gdy w 1919 swoją dawną własność prawnie odzyskały wizytkiU. A. Pawluczuk, Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej, s. 208..