Po powrocie do Polski otrzymał w 1913 nominację na prefekta krakowskiego Seminarium Diecezjalnego i zastępcę katechety w Państwowym Seminarium Nauczycielskim (pracował tu od września 1913 do stycznia 1915). W czerwcu 1915 uzyskał doktorat z teologii na UJ i podjął pracę w Szkole Realnej w Krakowie.
W 1917 wstąpił do nowicjatu jezuickiego w Starej Wsi, lecz wkrótce potem został skierowany (jako obywatel pruski) do jednostki sanitarnej wojska pruskiego (sprawował opiekę duchowną nad jeńcami francuskimi, włoskimi i rosyjskimi pracującymi w kopalniach Górnego Śląska). Po klęsce wojskowej Niemiec powrócił do Rzymu i studiował tam filozofię (1919-1920).
Od 1920 prowadził wykłady z teologii dogmatyki szczegółowej (rok szkolny 1920/1921) a także z teologii dogmatycznej biblijnej i języka hebrajskiego na studium krakowskiego seminarium duchownego. Od 1926 w Lublinie, gdzie był profesorem dogmatyki szczegółowej w Instytucie Teologicznym „Bobolanum”. Od 1930 do 1932 wykładał też dogmatykę szczegółową na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim jako zastępca profesora, a w latach 1932–1934 jako profesor nadzwyczajny.
Od 1934 do 1939 zastępca profesora w katedrze dogmatyki szczegółowej Wydziału Teologicznego UJ, objął wykłady po prof.