Pozwoliło to także na skrócenie czasu wykonania jednej fotografii.
Moda na zdjęcia w tym formacie zapanowała w Paryżu w 1859 r., gdy w atelier Disdériego sportretowany został Napoleon III Bonaparte i szybko rozprzestrzeniła się po całej Francji oraz Europie (wykonywano je również w Polsce), docierając do USA. Do sukcesu carte de visite przyczyniła się dobra sytuacja gospodarcza w II Cesarstwie, która sprzyjała konsumpcji oraz duża liczebność i zamożność klasy średniejE. A. McCauley, A. A. E. Disdéri and the carte de visite portrait photograph, New Heaven-London 1985, s. 222., która stała się głównym odbiorcą portretów tego rodzaju. Przede wszystkim jednak u podstaw ich popularności stała ich dostępność, związana ze stosunkowo niską ceną oraz dużą liczbą zakładów fotograficznych, działających nie tylko w Paryżu (gdzie oprócz Disdériego cartes de visite wykonywały atelier m.in. Pierre'a Petita i Étienne'a Carjata) czy w innych dużych miastach, ale również na prowincji.