Jan Euzebiusz Chmielewski (ur. 16 grudnia 1863 w Święcianach, zm. 1939 w Warszawie) – polski lekarz, neurolog, psychiatra.
Życiorys Urodził się 16 grudnia 1863 w Święcianach, w rodzinie Karola Chmielewskiego. W 1888 otrzymał dyplom lekarza. Przez 24 lata, do I wojny światowej, praktykował w Odessie, w tamtejszym szpitalu miejskim, jako kierownik oddziału chorób nerwowych i psychicznych. Być może kierował również szpitalem w Limanie Kujalnickim. Po powrocie do Polski osiadł w Warszawie, pracował w Ubezpieczalni Społecznej nr 1. Przed II wojną światową był radcą ministerialnym w Ministerstwie Pracy i Opieki SpołecznejM.P. z 1929 r. nr 26, poz. 42 „za zasługi na polu pracy lekarskiej w służbie państwowej.”..
W 1939 podczas oblężenia Warszawy popełnił razem z żoną samobójstwo.