Inicjatywa zmiany konstytucji wyszła ze strony rządu premiera Ralpha Gonsalvesa i jego Partii Jedności Pracy (ULP, Unity Labour Party). Rząd argumentował, że monarcha brytyjski w rzeczywistości nie jest w stanie pełnić funkcji szefa państwa na odległych wyspach. Przeciwna proponowanej konstytucji była opozycja na czele z Arnhimem Eustace z Nowej Partii Demokratycznej (NDP, New Democratic Party). Obie partie zgadzały się co do potrzeby zniesienia monarchii, jednak różniły się w konkretnych propozycjach zmian. Opozycja sprzeciwiała się poszerzaniu uprawnień premiera oraz twierdziła, że nowa konstytucja nie wzmacnia w istocie demokracji w kraju. Opowiadała się za też za wyborem prezydenta w wyborach powszechnych. Aby nowa konstytucja weszła w życie musiało opowiedzieć się za nią co najmniej 2/3 głosujących.

Referendum konstytucyjne było monitorowane przez międzynarodowych obserwatorów z OPA oraz CARICOM.

Wyniki referendum Obywatele odrzucili projekt nowej konstytucji większością 55,64% głosów. Za jej zmiana opowiedziało się 43,13% głosujących.