Elżbieta Helena z Lubomirskich Sieniawska (ur. 1669 lub 1670, zm. 21 marca 1729Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 291.) – dwórka królowej Marii Kazimiery. Od 1687 roku żona Adama Mikołaja Sieniawskiego – później m.in. wojewody bełskiego i hetmana wielkiego koronnego, właścicielka starostwa piaseczyńskiego. Córka Stanisława Herakliusza Lubomirskiego i Zofii Opalińskiej. Jedna z najwybitniejszych magnatek okresu saskiego.
Życiorys Była kobietą piękną, dobrze wykształconą, a do tego obdarzoną wielkim talentem politycznym. Erazm Otwinowski, jeden z kronikarzy epoki saskiej, pisał o niej: „...dama wielkiego geniuszu, rozumu i obrotu”. Z końcem ostatniej dekady XVII w. stała się faktycznym przywódcą stronnictwa profrancuskiego w ówczesnej Rzeczypospolitej, utrzymując stałe kontakty m.in. z królem Ludwikiem XIV i carem Piotrem I. W końcu 1701 roku poznała ukrywającego się przed Austriakami w Warszawie Franciszka Rakoczego, z którym połączyło ją obustronne uczucie. Przez następne dwa lata gościła go w swych włościach, pomagała w nawiązywaniu kontaktów politycznych, a latem 1703 roku, gdy ten wyruszył na Węgry wzniecić ostatnie „powstanie kuruców”, uzbroiła jego oddziały w pierwszy tysiąc karabinówKorczyński P.: op.