Po wycofaniu się ze sceny zajmowała się pedagogiką; pracowała z czołowymi polskimi śpiewakami, m.in. z Krystyną Jamroz, Agnieszką Kossakowską, Bożeną Brun-Barańską. Zajmowała się też głosami piosenkarskimi, a jej uczniami byli m.in. Irena Santor, Maryla Rodowicz, Ludmiła Jakubczak i Jerzy Połomski.
Napisała wspomnienia: Na obu półkulach (wyd. Czytelnik, 1978) i Harmonia, dysonanse i sława (wyd. Czytelnik, 1987).
Była żoną śpiewaka Romana Poraj-Różańskiego. Adoptowała syna Jana Justyńskiego-Wermińskiego (1944–2006), który został śpiewakiem operowym (barytonem).
Została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 186-1-1).
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Białego Lwa (Czechosłowacja, 1933) Krzyż Kawalerski Orderu Świętego Sawy (Jugosławia, 15 stycznia 1934) Order Estońskiego Czerwonego Krzyża (Estonia, 19 lutego 1936) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 lipca 1955) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”. Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984)Uznanie dla twórców kutury [w:] „Trybuna Robotnicza”, s. 1–2, nr 170, 19 lipca 1984