W latach 50. sprawował funkcję I sekretarza SED w okręgu Rostock, gdzie bezskutecznie wprowadzał kolektywizację rolnictwa (1952-1961). Z jego inicjatywy zbudowano port zamorski w Rostocku oraz ogłoszono po raz pierwszy Bałtycki Tydzień Rostocki (Rostocker Ostseewoche).

W latach 1952–1981 był członkiem Komitetu Centralnego, a od 1958 do 1963 zastępcą członka (kandydatem) Biura Politycznego KC SED. W latach 60. zasiadał w Radzie Państwa NRD (1960–1963), sprawował także funkcję przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania NRD (1961–1963) oraz członka Prezydium Rady Ministrów. Z racji sprawowanych funkcji był „skoszarowany” w partyjno-rządowym osiedlu kierownictwa NRD - Osiedlu Leśnym pod Bernau.

W 1963 został usunięty z zajmowanych funkcji w związku z udziałem w rzekomym ruchu opozycyjnym wobec Waltera Ulbrichta i skierowany na placówkę do Warszawy, gdzie reprezentował NRD jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny (1963–1968). Po powrocie do kraju rozpoczął współpracę naukową z Instytutem Marksizmu-Leninizmu przy KC SED.

Zmarł w 1987. Urna z jego prochami została złożona w Miejscu Pamięci Socjalistów (Gedenkstätte der Sozialisten) na Cmentarzu Centralnym Friedrichsfelde we wschodnioberlińskiej dzielnicy Lichtenberg.