28 listopada 1912 po ogłoszeniu Deklaracji Niepodległości we Wlorze, kierujący rządem albańskim Ismail Qemal powierzył mu stanowisko sekretarza generalnego gabinetu. Po dymisji rządu w 1913 objął stanowisko podprefekta w Fierze. W 1914 wyjechał na krótko do Włoch, ale rok później powrócił do kraju by nadal pracować w administracji lokalnej. Koniec I wojny światowej zastał go na stanowisku burmistrza Wlory.
W latach 1921–1922 powrócił na stanowisko sekretarza rządu albańskiego. Od roku 1922 pracował w służbie dyplomatycznej, początkowo jako konsul w Trieście, Sofii, a od 1930 był ministrem pełnomocnym Albanii w Atenach.
W latach 1934–1939 ponownie piastował stanowisko burmistrza Wlory, które sprawował do inwazji włoskiej w 1939. W czasie wojny wycofał się z polityki i osiadł w rodzinnej wsi.
Od czasów szkolnych pisał wiersze, ale dopiero w 1942 zostały po raz pierwszy wydane drukiem. W 1944 należał do grona organizatorów Ligi Pisarzy Albanii. W ostatnich latach życia doczekał się publikacji kilku tomów swoich utworów, ale w tym czasie nie miał stałego źródła dochodów i żył w nędzy.