W 1938 została powołana przez Prezydenta Ignacego Mościckiego na urząd senatora II RP V kadencji, należała wówczas do Obozu Zjednoczenia NarodowegoKto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, red. nauk. prof. Jacek M. Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana, Warszawa 1994, s. 551..
Po wybuchu drugiej wojny światowej, od 1939 roku działała w konspiracji. Początkowo była sekretarką i łączniczką komórki powołanej przez Stefana Starzyńskiego, której zadaniem było udzielanie po mocy Komendzie Głównej Służby Zwycięstwu Polski przez Zarząd Miejski Warszawy. Od 30 czerwca 1940 łączniczka Komendy Głównej Związku Walki Zbrojnej, następnie od 14 lutego 1942 Komendy Głównej Armii Krajowej. Jej mieszkanie w Warszawie, przy ul. Barskiej 5 było w r. 1942 miejscem odpraw Komendy Głównej AK, spotkań z kolejnymi Delegatami Rządu na Kraj Cyrylem Ratajskim i Janem Piekałkiewiczem, a także przywódcami stronnictw politycznychSłownik uczestniczek walki o niepodległość Polski 1939–1945, Warszawa 1988, s. 381–382..