Rudolf Komorek (ur. 11 października 1890 w Bielsku, zm. 11 grudnia 1949 w São José dos Campos, w Brazylii) – polski prezbiter, salezjanin, misjonarz oraz Czcigodny Sługa Boży Kościoła katolickiego.
Życiorys Urodził się w 1890, w Bielsku należącym w tamtych czasach do Austro-Węgier (obecnie Bielsko-Biała). Był trzecim z siedmiorga dzieci Jana Komorka, z zawodu kowala, i Agnieszki z domu Gach, położnej i krawcowej. Miał rodzeństwo: trzy siostry: Marię, Wandę i Walerię oraz trzech braci: Roberta, Jana i Leopolda. 30 listopada 1890 w kościele parafialnym przyjął sakrament chrztu świętego.
Przez pięć lat uczęszczał do szkoły podstawowej, a potem w 1901 wstąpił do klasycznego gimnazjum niemieckiego w Bielsku, które ukończył egzaminem dojrzałości 13 lipca 1909 z odznaczeniem, jako wzorowy uczeń.
Mając 19 lat, 30 września 1909 wstąpił do seminarium duchownego w Widnawie, należącym do archidiecezji wrocławskiej. Otrzymał od współseminarzystów przydomek „św. Alojzy”. 20 lipca 1910 przyjął sakrament bierzmowania. Tonsurę przyjął 11 lipca 1911 z rąk kard. Georga Koppa w kościele seminaryjnym, a 11 marca 1913 we Wrocławiu otrzymał święcenia niższe. Dwa dni później, 13 marca otrzymał z rąk kard. Koppa święcenia subdiakonatu, a 15 marca diakonatu.