Treść Michał Łubień, zdemobilizowany wiosną 1921 roku i pozbawiony jakiegokolwiek wsparcia materialnego ze strony wojska, nie mógł wrócić do rodzinnego domu, który znalazł się po sowieckiej stronie. Wybrał zatem Wilno jako miejsce, do którego chce otrzymać bilet, licząc, że znajdzie zatrudnienie w Zarządzie Wileńskiej Dyrekcji Poczt i Telegrafów. Wcześniej pracował bowiem, znacznie poniżej swoich kwalifikacji, mając ukończoną Szkołę Nadzorców Telegrafu i Telefonu, jako starszy monter w Mińsku, który terytorialnie należał do obszaru zarządzanego przez tę regionalną Dyrekcję. Nadzieje te okazały się płonne, podobnie jak oczekiwanie, że pomocy udzieli mu były dowódca wojskowy. Zarejestrował się zatem w Biurze Pośrednictwa Pracy, ale z powodu wielkiego bezrobocia nie otrzymywał żadnych propozycji. Bezdomny i głodny, ratował się kradzieżami, aż został wypatrzony przez mężczyznę, który zaoferował mu pozowanie do zdjęć erotycznych. Dodatkowym źródłem jego utrzymania wkrótce stały się również ustawione zakłady hazardowe w klubie bilardowym, a następnie także sprzedaż fałszywych czeków, nie tylko w Wilnie, ale i w okolicznych miejscowościach. Zarobione pieniądze Łubień w dużej części przepuszczał na rozrywki, hojne napiwki, ale i na pomoc potrzebującym.