Арутюнян, Биайнили (Урарту), Ереван 1970., inni, że poprzestał na terenach na wschód od UrmiiW.C. Benedict, Two urartian inscriptions from Azerbaijan, „Journal of Cuneiform Studies” 19 (1965) nr 2.. Wykopaliska archeologiczne z początku XXI wieku nie wykazały śladów obecności Urartyjczyków w prowincji Azerbejdżan Wschodni w IranieM. Tabeshian, Latest Findings Reject Urartu King's Direct Presence in Iran, Payvand.com..
Po śmierci Sargona II w 705 roku p.n.e. na tronie Asyrii zasiadł jego syn – Sennacheryb, który przez długi okres dowodził wywiadem asyryjskim w Urartu. Stosunki między dwoma państwami stały się mniej napięte, jednak Urartu nie podejmowało prób przywrócenia swojej potęgi na Bliskim Wschodzie.
Przypisy
Bibliografia Zimansky P.E., Ecology and Empire. The Structure of the Urartian State, Chicago 1985. . Арутюнян Н.В., Биайнили – Урарту. Военно-политическая история и вопросы топонимики, Санкт-Петербург 2006. . Меликишвили Г.А., Урартские клинообразные надписи, Москва 1960. Пиотровский Б.Б., Ванское царство (Урарту), Москва 1959.
Kategoria:Królowie Urartu