W 1949 przez krótki okres był zastępcą redaktora naczelnego Neues Deutschland, następnie sekretarzem i szefem kancelarii Wilhelma Piecka (do 1956) oraz wiceministrem spraw zagranicznych NRD (1956–1965). W 1965 objął funkcję ministra tego resortu, którą sprawował do śmierci. Był jednocześnie deputowanym Izby Ludowej. Z racji sprawowanych funkcji był „skoszarowany” w partyjno-rządowym osiedlu kierownictwa NRD wokół Majakowskiring w Berlinie-Pankow.
Został odznaczony m.in. Orderem Karla Marksa (1962), Wielką Gwiazdą Przyjaźni między Narodami (1972) oraz dwukrotnie Złotym Orderem Zasługi dla Ojczyzny (1955 i 1972).
Został pochowany w Miejscu Pamięci Socjalistów na Centralnym Cmentarzu Friedrichsfelde w dzielnicy Berlin-Lichtenberg. Jego imieniem nazwano Wyższą Szkołę Oficerską Narodowej Armii Ludowej dla Zagranicznych Kadr Wojskowych (Offiziershochschule für ausländische Militärkader „Otto Winzer“) w Prora na wyspie Rugia oraz obecną Mehrower Allee w dzielnicy Berlin-Marzahn.
Przypisy
Bibliografia Hermann Wentker: Außenpolitik in engen Grenzen.