Mikołaj Marian Dembowski (ur. ok. 1780 w Sławęcinie koło Chodcza, zm. 29 maja 1849) – polski duchowny katolicki, wieloletni proboszcz w Chodczu, zbieracz książek.
Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej, był synem Andrzeja i Konstancji z Zielińskich (zmarłej 4 stycznia 1823 w Chodczu); w rodzinnym Sławęcinie dział ziemi posiadał jego dziad Maciej Dembowski. W 1803 został wyświęcony na kapłana i rozpoczął posługę wikariusza w kościele farnym w Nieszawie; niewiele wcześniej (do 1800) proboszczem i prepozytem w Nieszawie był ks. Antoni Dembowski, ale obu duchownych nie łączyło pokrewieństwo.
W latach 1808–1822 był proboszczem w Bobrownikach, skąd pod koniec 1822 przeszedł na probostwo w Chodczu. Wkrótce po objęciu tej parafii pochował matkę, która jako wdowa towarzyszyła mu na placówkach duszpasterskich. Przejął również dzierżawę dawnych rodzinnych dóbr w Sławęcinie, administrację nad nimi przekazując młodszemu bratu Mateuszowi.