Z prawej strony świątyni niewysoka, półokrągła baszta z otworami strzelniczymi. W północnej skarpie kościoła tablica z krzyżem milowym. W kruchcie gotycka kropielnica kamienna w kształcie kielicha.
Prezbiterium – zamknięte trójbocznie – oświetlone oknami ostrołukowymi. W nim stalle renesansowe z 1604 r. – rzeźbione, intarsjowane, ozdobione motywami roślinnymi i zwierzęcymi. Nawy boczne są otwarte do nawy głównej filarowymi arkadami ostrołukowymi. Sklepienie nawy głównej i prezbiterium – gwiaździste; w nawach bocznych – siatkowe; w kaplicy Przemienienia – krzyżowo-żebrowe, w kaplicy Zemełki – niewysoka kopułka. Polichromię wnętrza wykonał w latach 1904–1910 Eligiusz Niewiadomski. Odświeżona w latach 1964–1967. Ołtarz główny, neogotycki, z 1911 r. W nawach bocznych i kaplicy przemienienia ołtarze barokowe, z połowy XVIII w. W kaplicy Zemełki ołtarz rokokowy. Późnobarokowy prospekt organowy z ok. 1700 r. Ambona z 1885 r. W prezbiterium nagrobek Stanisława Przyjemskiego (†1595), starosty konińskiego. Wykonany z marmuru i piaskowca przedstawia postać leżącego rycerza w zbroi. U góry, na kartuszu, portret trumienny z XVII w. innego, nieznanego z imienia, Przyjemskiego. Pod chórem organowym niewielki nagrobek ks.