Krótkotrwały renesans Soltanije przeżyło, kiedy swoją letnią rezydencję o nazwie Soltanabad w jego pobliżu założył Fath Ali Szah (1797–1834). Jednocześnie oznaczało to jednak zagładę większości czternastowiecznych struktur, materiał z których posłużył do budowy pałacu myśliwskiego szacha.
Soltanabad został opuszczony po wojnie rosyjsko-perskiej w roku 1828. Odtąd jedyne pozostałe czternastowieczne monumenty, olbrzymie mauzoleum Oldżajtu na planie ośmiokąta o średnicy 38 m, wieża grobowca Baraka Baby i grób teologa Molly Hasana Sziraziego znajdowały się w mało znaczącej wiosce. W 1991 Soltanije liczyło 5114 mieszkańców. W roku 2005 zostało ono wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Miasta w Iranie Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Iranie Kategoria:Miejscowości w Zandżanie