Juliusz Karol Ostrowski opisuje w tej wersji herbu środkowe pióro w klejnocie jako czerwone.
Heidenstein odmienny: Na tarczy dzielonej w słup, w polu prawym, czerwonym, dwa promienie srebrne w pas; w polu lewym, złotym, skrzydło orle czarne. Klejnot: nad hełmem w koronie cztery pióra strusie, kolejno srebrne, czerwone, czarne, złote. Labry: z prawej czerwone, podbite srebrem, z lewej czarne podbite złotem.
Najwcześniejsze wzmianki Wersją pierwotną herbu tej pochodzącej z Frankonii rodziny była wersja opisywana jako pierwsza. Wzmiankuje ją herbarz Siebmachera z 1612 roku.
Herb w wersji ze skrzydłem orlim został zatwierdzony indygenatem w 1585 roku dla Reinholda i Konrada Heidensteinów. Według Józefa Szymańskiego miała miejsce nobilitacja.
Wersja określona jako Heidenstein odmienny znana jest z barwnego epitafium Reinholda Heidensteina i jego żony Ertmundy Konarskiej, datowanego na 1616-21 rok, w katedrze oliwskiej.
Herbowni Heidenstein (Heidensztein, Heydensztejn), także z drugim członem Sulęcki (Sulecki) lub Solecki (Solleski).