Zgodnie z „Zadaniami organizacyjnymi dla honorowych i zawodowych nauczycieli narciarstwa”, nauki jazdy na nartach udzielać mogły wyłącznie osoby, które złożyły egzamin przed odpowiednią Komisją Egzaminacyjną PZN, otrzymały patent Polskiego Związku Narciarskiego, posiadały ważną legitymację instruktorską wydaną przez PZN oraz tzw. „czarną” legitymację, ważną na dany sezon, a także zostały wciągnięte na listę nauczycieli narciarstwa ogłaszaną oficjalnie przez PZN przed każdym sezonem narciarskim.

Ze względu na kwalifikacje techniczne nauczycieli ustalono następujące stopnie: trener, pomocnik trenera, instruktor, instruktor narciarstwa nizinnego, pomocnik instruktora, pomocnik instruktora narciarstwa nizinnego. Ponadto istniał podział na tzw. nauczycieli honorowych i zawodowych. Nauczyciele honorowi udzielali nauki jazdy bezpłatnie, mogąc liczyć jedynie na zwrot kosztów w postaci przejazdów, mieszkania i utrzymania, bez żadnego dodatkowego wynagrodzenia ze strony szkoły narciarskiej. Nauczycieli zawodowych mianowała Komisja Sportowa PZN spośród instruktorów honorowych lub odrębnych kandydatów lub według własnego uznania – na podstawie opinii okręgów lub klubów.