Związek Walki o Niezależność Białorusi, ZWNB () – białoruska podziemna organizacja niepodległościowa działająca w zachodniej części Białoruskiej SRR w latach 1946–1949.
Historia Organizacja założona została przez studiującą młodzież z inicjatywy dowódcy białoruskiego antysowieckiego oddziału partyzanckiego Iwana Ramanczuka. Zjazd założycielski odbył się latem 1946 w chutorze Carska Lipa (według innych źródeł - Saska Lipka) w rejonie nieświeskim. Na zjeździe obecnych było 6 osób, w tym studenci Grodzieńskiego Instytutu Pedagogicznego.
Organizacyjnie ZWNB składał się z grup liczących do 5 osób każda. Wszystkich członków danej grupy znał jedynie jej przewodniczący. Zadaniem każdego członka było stworzyć własną grupę i stać się jej przewodniczącym. Obecni na pierwszym posiedzeniu weszli do grupy Michasia Kożycza, zaś Iwan Ramanczuk ponownie ukrył się w lasach. Wkrótce struktury organizacji powstały w rejonach: kleckim, nieświeskim, stołpeckim, a także w Grodnie.