Padmasambhava ukrył wiele „duchowych skarbów” – tzw. term, czyli zaawansowanych nauk, które w odpowiednich czasach i okolicznościach odnajdywane są przez tertonów – joginów zdolnych pojąć ich głębię. Pozwoliło to na odrodzenie najgłębszych nauk buddyjskich po okresie prześladowań buddyzmu, jaki miał miejsce za panowania 41. króla Tybetu – Langdharmy.
Termy związane z Padmasambhavą nie tylko stanowią esencję przekazu szkoły Ningma, ale wiele z nich zostało również włączonych do kanonu dwóch innych szkół buddyzmu tybetańskiego – Kagyu i Sakja. Ponadto bardzo ważne termy odkrył również V Dalajlama ze szkoły Gelug.
Wyróżnia się osiem głównych form Padmasambhavy, które jako wielki mahasiddha Wadżrajany manifestował w zależności od potrzeb i okoliczności: Tsokye Dordże, w postaci Wadżradhary z Oddijany (Orgjen Dordże Czang) Loden Czokse, jako wielki uczony pandita Pema Dzialpo, jako władca Padmasambhava, jako urodzony z lotosu (Padmakara, Pema Dziungne) Nyima Yzer, jako wielki nauczający jogin Siakja Senge, w postaci Buddy w szatach mnisich Senge Dradog, jako wielki tantryczny Heruka Dordże Drollo, jako przeraźliwy strażnik Dharmapala