Grabnik 4, 96-313 Jaktorów.. Tym niemniej Tybetańczycy widzą indyjskie pochodzenie mahamudry esencji głównie w uczniu Lodro Rinczena znanym jako Saraha, m.in. w jego instrukcjach znanych jako pieśni „doha”. Saraha był mistrzem tantryka Nagardżuny (nie mylić z Nagardżuną madhjamikiem; ok. 150–250 r. n.e.).
Następnym po Nagardżunie w przekazie był Śawaripa (sanskryt. Śāvaripa ; Wylie. sha ba ri pa or ri khrod dbang phyug) – mistrz Maitripy. Maitripa (1007–1077) miał czterech uczniów, którzy nauczali w Tybecie: Nirupę (znanego jako Dampa Kor Nirupa, Wylie. Dam pa Skor Nirupa; 1062–1102; był to de facto Tybetańczyk z praktyki indyjskiego mahasiddhy Nirupy, który po swojej śmierci wykonał „purapraveśa”; tłum. „przejście w inne ciało”), Vajrapaniego z Nepalu od 1074 nauczającego w centralnym Tybecie (uczniem jego był Asu znany jako Balpo Kjeme, Wylie. balpo skiemed), tybetańskiego tłumacza Marpa Lotsałę (1012-1097) oraz bengalskiego panditę Atiśa (982–1054). Uczniem Atiśy był Dromtonpa (transliteracja Wyliego. Drom-tön Gyal-we Jungne, 1005–1064 r. n.e.), który jednak obawiając się wpływu mahamudry na monastycyzm nie kontynuował pełnego przekazu mahamudry. Natomiast Milarepa, uczeń Marpy, to głównie tantryk przekazu „Sześciu Dharm Naropy”. Uczniem Asu został Reczungpa (1084–1161) znany propagator mahamudry w Tybecie.