Żydowski Komitet Antyfaszystowski (, Jewriejskij antifaszistkij komitiet (JAK lub JAFK), jid. יידישער אנטי פאשיסטישער קאמיטעט) – organizacja społeczna utworzona w Związku Radzieckim w 1942 przez NKWD, skupiająca przedstawicieli radzieckiej inteligencji żydowskiej i mająca na celu pozyskanie poparcia diaspory żydowskiej (głównie w Stanach Zjednoczonych) dla wojny prowadzonej przez ZSRR z nazistowskimi Niemcami.
Geneza Idea powołania międzynarodowej, antyfaszystowskiej organizacji żydowskiej po napaści III Rzeszy na ZSRR pochodziła od wybitnych przywódców polskiego Bundu – Henryka Ehrlicha i Wiktora Altera. Tuż przed kapitulacją Warszawy we wrześniu 1939, decyzją Komitetu Centralnego Bundu, opuścili oni stolicę i okupowane przez Niemców tereny udając się na wschód. Obydwaj zostali aresztowani przez NKWD (Alter 23 września 1939 w Kowlu, a Ehrlich 5 października w Brześciu) i osadzeni w moskiewskich Butyrkach. Obydwu zmuszono do przyznania się do rzekomych zbrodni i w lipcu 1941 skazano na karę śmierci, którą następnie zamieniono na dziesięć lat łagru. Po układzie Sikorski-Majski i amnestii dla obywateli polskich zostali oni we wrześniu 1941 uwolnieni i sprowadzeni do Moskwy.