Od końca XIX wieku najważniejszymi świadkami tekstu Nowego Testamentu (NT) są kodeks Synajski i Watykański, dwa spośród czterech wielkich kodeksów biblijnych. Wszystkie naukowe wydania tekstu NT opierają się na tych dwu kodeksach. Konstantin von Tischendorf i Hermann von Soden oparli swoje wydania głównie na Kodeksie Synajskim, wszyscy pozostali wydawcy oparli się na Kodeksie Watykańskim. Oba rękopisy reprezentują aleksandryjską tradycję tekstu NT, jednak zachodzą pomiędzy nimi liczne różnice. Herman Hoskier obliczył, że w tekście samych tylko Ewangelii zachodzi 3036 różnic pomiędzy Sinaiticus a Vaticanus (nie licząc błędów itacyzmu).
Mateusz – 656 Marek – 567 Łukasz – 791 Jan – 1022 Razem – 3036Herman C. Hoskier, Codex B and its Allies, Bernard Quaritch, London 1914, s. 1.
Różnice te wynikają stąd, że oba rękopisy reprezentują dwie odmienne podgrupy tekstu aleksandryjskiego, ponadto w Ewangelii Jana 1,1-8,38 Sinaiticus reprezentuje tekst zachodni, a w dalszych partiach Ewangelii Jana ma również sporo zachodnich naleciałościFee, G. D. (1968-9). Codex Sinaiticus in the Gospel of John, NTS 15, pp.