Wojna Macedonii ze Związkiem Chalkidyckim – konflikt zbrojny w latach 349-348 p.n.e., między Macedonią a jej dotychczasowym sojusznikiem, Związkiem Chalkidyckim do którego dołączyły Ateny. Wojna zakończyła się późnym latem 348 p.n.e. zdobyciem przez Macedończyków Olintu, stolicy federacji.
Od 357 Związek Chalkidycki i Macedonię walczące dotąd osobno z Ateńczykami połączyło przymierze. Jedna z klauzul zobowiązywała obie strony do nie zawierania separatystycznego pokoju z Atnami. Jednak jesienią 352 Chalkidyjczycy podejmowali nieoficjalne próby porozumienia się z Ateńczykami za plecami macedońskiego króla, w obawie przed rosnącą potęgą MacedoniiArgumentum Libaniosa do Pierwszej mowy olintyjskiej Demostenesa. (Filip dowiedział się o całej sprawie, mimo że obie strony starały się zachować ją w tajemnicy). W lecie 349 Filip II, król Macedonii, przystąpił do przygotowywania podłoża pod przyszłą kampanię przeciw Chalkidyjczykom, obawiając się, że ich kraj może posłużyć Ateńczykom jako baza wypadowa na terytoria macedońskie. Stronnictwo promacedońskie w Olincie doprowadziło do wygnania Apollonidesa, przywódcy demokratycznego cieszącego się przyjaźnią Aten. Kolejnym etapem było wysunięcie żądania wydania dwóch przyrodnich braci Filipa, Menelaosa i Arridajosa, którym Związek Chalkidycki udzielił schronienia.