Józef Miąso (ur. 10 lutego 1930 w Witkowicach, zm. 11 kwietnia 2025) – polski historyk wychowania. Specjalizował się w zakresie badań historii oświaty polskiej XIX i XX w., w tym w zagadnieniach historii szkolnictwa zawodowego, szkolnictwa polonijnego i dziejów uniwersytetów, a także biografiach wybitnych polskich filozofów i pedagogów.

Życiorys Studia na Uniwersytecie Warszawskim ukończył w 1955. Został zatrudniony w Pracowni Historii Oświaty Polskiej Akademii Nauk. Doktorat uzyskał w 1959, habilitował się w 1966. W latach 1968–1974 kierownik Pracowni Dziejów Oświaty, od 1972 profesor PAN, od 1973 profesor UW. Od 1974 do 1989 kierownik, a następnie – od 1977 – dyrektor Instytutu Historii Nauki, Oświaty i Techniki PAN.

Od 1955 należał do PZPRSpętana akademia, Polska Akademia Nauk w dokumentach władz PRL, materiały Służby Bezpieczeństwa (1967–1987), wybór, wstęp i opracowanie: Patryk Pleskot, Tadeusz Paweł Rutkowski, t. I, Warszawa 2009, s. 329..

Odznaczenia W czasach PRL był odznaczony m.in.