IX Symfonia Alfreda Sznitkego powstawała w ciągu dwóch lat poprzedzających śmierć kompozytora w 1998 roku. Dzieła rekonstrukcji nieczytelnego rękopisu partytury dokonał na prośbę Iriny Sznitke kompozytor młodszego pokolenia – Aleksandr Raskatow. Raskatow nie tylko odtworzył dziewiątą symfonię Sznitkego, ale napisał ponadto własną kompozycję: Nunc dimittis – ku pamięci Alfreda Sznitkego. Premierowe nagranie obu utworów poprowadził Dennis Russell Davies.
Powstanie Alfred Sznitke tworzył IX Symfonię w latach 1997–1998. Kompozytor był w tym czasie prawostronnie sparaliżowany po trzecim z kolei udarze, który miał miejsce w 1994 roku, pisał więc swe ostatnie wielkie dzieło lewą ręką. Prace nad tą symfonią przerwała śmierć autora. Do tego czasu powstały trzy jej części: Andante, Moderato i Presto.
Nie wiadomo, jaki był zamysł Sznitkego odnośnie do kształtu całości IX Symfonii. Poza tym rękopis utworu pozostawia wiele do życzenia, jeżeli chodzi o jego czytelność. Mimo tych trudności 19 czerwca 1998 roku IX Symfonia została wykonana w Moskwie pod dyrekcją Giennadija Rożdiestwienskiego, który ją odcyfrował i zaaranżował, inkrustując przy okazji cytatami z dzieł innych kompozytorów. Sznitke wysłuchał tej interpretacji na parę dni przed śmiercią i zdecydowanie ją odrzucił.