Wykorzystane w tym utworze teksty łączy skupienie się na przechodzeniu z tego świata do zaświatów po wypełnieniu swego doczesnego powołania.

Prace nad obiema kompozycjami Raskatow zakończył w 2007 roku. Ich premierowego nagrania podjął się w 2008 roku Dennis Russell Davies wraz z orkiestrą Dresdner Philharmonie, kwartetem wokalnym The Hilliard Ensemble i mezzosopranistką Eleną Wasiljewą.

Części IX Symfonia Sznitkego składa się z trzech części – każda kolejna jest szybsza od poprzedniej: [Andante] Moderato Presto Pierwsza część nie miała oryginalnie oznaczonego tempa – Raskatow dodał je, idąc za sugestią Iriny Sznitke, że ideą kompozytora było eskalowanie od wolnej części na początku, do szybszej w środku i bardzo szybkiej na końcu.

Instrumentacja Sznitke użył w IX Symfonii dużej orkiestry, a w tym: potrójnej sekcji drewnianych instrumentów dętych, czterech rogów, trzech trąbek, trzech puzonów, tuby, sekcji smyczkowej, trzech perkusistów i klawesynu.

Andante zaczyna się smyczkami, po których wchodzą klarnet i puzon. Raskatow nazwał tę sekcję „głosem z zaświatów”. Kolejne zdarzenia są przerywane przez gwałtowne blaszane instrumenty dęte. Klarnet odgrywa główną rolę, stopniowo zdobywając dominację nad sekcją drewnianą.