Jan Adamowicz (ur. 11 lipca 1871 w Jaszunach pod Wilnem, zm. po 1944) – polski rolnik, polityk, samorządowiec, poseł na Sejm Litwy Środkowej i na Sejm I kadencji.
Życiorys Urodził się w rodzinie Józefa i Katarzyny z domu Duszkiewicz – szlachty zaściankowej pochodzącej guberni kijowskiej, która osiadła na Litwie po powstaniu styczniowym. Jan Adamowicz ukończył cztery klasy szkoły realnej w Wilnie.
Po śmierci ojca przerwał naukę szkolną i podjął pracę. Od 1886 pracował na kolei zaś od 1888 w handlu w Petersburgu. Kształcił się także przez samokształcenie. W latach 1891–1895, jako żołnierz armii rosyjskiej, podróżował po Afryce. Po zakończeniu służby pracował w probierni okręgowej w Wilnie skąd został zwolniony za działalność socjalistyczną i wykonywał zawód urzędnika prywatnego. Od 1902 żonaty ze Stanisławą z domu Kowalewska. Małżeństwo miało dwóch synów, z których jeden był inwalidą. Adamowicz w 1903 ponownie został powołany do wojska i walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej, w 1905 dostał się do niewoli, a następnie uciekł z niej i przebywał zagranicą, między innymi w Niemczech, Stanach Zjednoczonych i Australii. W 1913 powrócił do kraju i prowadził restaurację w Wilnie.