200px|thumb|Grób Wojciecha Pokory na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Wojciech Pokora (ur. 17 kwietnia 1905 w Makowie, zm. 18 listopada 1980 w Warszawie) – polski nauczyciel i działacz społeczny, przewodniczący Związku Nauczycielstwa Polskiego (1948–1951), prezes Towarzystwa Przyjaciół Dzieci (1952–1956), poseł na Sejm Ustawodawczy RP (1947–1952), członek Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju w 1949.
Życiorys Urodził się w ubogiej rodzinie chłopskiej. W młodości uczęszczał do szkoły w Makowie, będąc jednocześnie członkiem harcerstwa. W latach 1919–1924 uczył się w seminarium nauczycielskim w Łowiczu, następnie pracował jako nauczyciel w powiecie skierniewickim: w Głuchowie, Celigowie i Luiśnie, gdzie prowadził również działalność jako animator życia kulturalnego: organizował kursy dla analfabetów, koła młodzieży wiejskiej, pogadanki i odczyty, włączył się także w budowę domu ludowego. Działał w Związku Nauczycielstwa Polskiego, będąc prezesem jego oddziału powiatowego. Współorganizował akcje protestacyjną przeciwko zawieszeniu władz ZNP przez premiera Felicjana Sławoja Składkowskiego w 1937. W latach 30. podjął studia w Wolnej Wszechnicy Polskiej, które ukończył w 1939.