Pierwsze wzmianki o wsi Stary Zdrój pochodzą z roku 1357. Dokument klasztoru w Krzeszowie nazwał tę miejscowość po łacinie Aqua Antiqua czyli Stara Woda. Należała ona prawdopodobnie do dóbr dworskich książąt świdnickich. Dużo mówi nazwa Stara (czyli dawno znana) Woda. Można więc przypuszczać, na co są jeszcze inne dowody, że Stary Zdrój powstał ok. 1200 r., tj. w czasach Bolesława Wysokiego, wnuka Krzywoustego, i że osadników wabiły tu właśnie wody mineralne – środki lecznicze bardzo cenione w dawnych czasach.
Początek nowożytnej kariery leczniczej Starego Zdroju przypada na 2. połowę XVII w. W 1689 r. właściciel miejscowości, M. Rohr, wzniósł pierwsze zabudowania zdrojowe. W 1690 r. założona została księga zdrojowa, w której prowadzono zapisy dotyczące przebiegu prowadzonych kuracji. W końcu stulecia ujęto pierwsze trzy źródła, w tym "Górne", znane już w czasach piastowskich.