Jednakże w chwili śmierci w marcu 1508 nadal był kardynałem prezbiterem S. Stefano, zob. Annales Ecclesiastici, vol. 30, s. 493. Również na bulli z 1 grudnia 1507 podpisał się jako kardynał prezbiter S. Stefano, zob. Bullarium Romanum, ed. Augustinae Taurinorum, Tomus IV, 1859, s. 464., zm. 18 marca 1508 Giovanni Battista Ferrari, biskup Modeny, datariusz papieski – kardynał prezbiter S. Crisogono (tytuł nadany 5 października 1500), zm. 20 lipca 1502 Tamás Bakócz, arcybiskup Ostrzyhomia, kanclerz Węgier – kardynał prezbiter Ss. Silvestro e Martino (tytuł nadany w listopadzie 1500Eubel, II, s. 24, przyp. 1, twierdzi, że wszyscy kardynałowie kreowani 28 września 1500 otrzymali kościoły tytularne 5 października 1500. Eubel cytuje Dziennik Johanna Burcharda, s. 76-82, jednak Burchard podaje jedynie, że tego dnia otrzymali tytuły wszyscy obecni w Rzymie kardynałowie, podczas gdy „niektórzy” z nieobecnych otrzymali je później. Bakócz nie mógł otrzymać tytułu Ss. Silvestro e Martino 5 października 1500, gdyż jego poprzednik d’Espinay zmarł dopiero 11 listopada 1500, a informacja o tym dotarła do Rzymu 23 listopada 1500 (por. Eubel, II, s. 55), zatem Bakócz mógł otrzymać ten tytuł najwcześniej na konsystorzu w dniu 27 listopada 1500 (por. Eubel, II, s. 55).), zm.