Treść W pierwszej części kazania Hilarion stawia sobie za cel przeprowadzenie dowodu wykazującego wyższość chrześcijaństwa nad judaizmem. Dokonuje zatem analizy życia opartego na prawie, powołując się na przykłady ze Starego Testamentu i na łasce, przywołując epizody z Nowego Testamentu. Szczegółowo odwołuje się do opowieści o Abrahamie, Sarze i Hagar, porównując ich synów – dziecko Sary Izaaka i syna Hagar Izmaela – do chrześcijan i żydów. Wreszcie stwierdza, że jezioro judaizmu wyschło, podczas gdy chrześcijańskie nie przestaje rozlewać się po całym świecie.

Część druga odnosi treści teologiczne przedstawione w pierwszym ustępie do sytuacji współczesnej mówcy Rusi Kijowskiej. Hilarion głosi pochwałę Włodzimierza Wielkiego, zaś jego decyzję o chrzcie Rusi porównuje do działalności Apostołów. Pozytywnie wypowiada się również o działalności kulturalnej i religijnej Jarosława Mądrego, do którego wprost się zwraca. Całość kończy modlitwą wygłoszoną „w imieniu całej Rusi”.