Poddaństwo – rodzaj zależności w społeczeństwie feudalnym. Polegało na przymusowym świadczeniu przez chłopa na rzecz pana: daniny, robocizny i innych nakazów. Było to usankcjonowane instytucjonalnie i prawnie, pociągając za sobą represje. Poddaństwo miało charakter przymusu.
Poddaństwo pojawiło się w Polsce w XII wieku, we wszystkich trzech rodzajach. Poddaństwo sądowe dotknęło chłopa w połowie XV wieku, kiedy przyjął się zwyczaj, że chłop do występowania przed sądem królewskim potrzebował zgody swojego panaLudwik Łysiak, Sądownictwo królewskie w sprawach chłopskich do poł. XVI wieku, "Czasopismo Prawno-Historyczne" t. 17:1965, z. 2, s. 11-69. Łysiak utrącił wcześniejszą tezę, jakoby odcięcie chłopstwa od sądownictwa królewskiego nastało dopiero w 1518 r.. Poddaństwo osobiste regulowała konstytucja z 1496 r. zezwalająca na opuszczenie wsi w ciągu roku tylko jednemu chłopu. Wprowadzono też zakaz zawierania małżeństw bez uzyskania przez chłopa zgody pana. Odpowiedzią chłopów na zaostrzające się poddaństwo były ucieczki ze wsi, zwane zbiegostwem.