Karabin G11 – prototyp karabinu automatycznego zasilanego amunicją bezłuskową, opracowany na przełomie lat 70-80 XX w. w firmie Heckler & Koch. Program wdrożenia go na wyposażenie armii RFN został anulowany po zjednoczeniu Niemiec.
Historia thumb|left|Nabój bezłuskowy 4,73 × 33 mm Koncepcja niemieckiego karabinu na naboje bezłuskowe powstała w latach sześćdziesiątych. Miał się on stać następcą karabinu G3. Prace studyjne prowadzono w latach 1969–1974 w firmach: Diehl, Heckler und Koch i Mauser. Do dalszych prac przyjęto projekt firmy Heckler und Koch z Oberndorfu – karabin samoczynno-samopowtarzalny kal. 4,7 mm, przystosowany do naboju bezłuskowego firmy Dynamit Nobel, karabin ten oznaczono symbolem G11.
W 1977 roku karabin G11 przekazano do badań NATO. W trakcie tych badań stwierdzono, że występują przypadki samozapłonu (odpalenia pocisku bez zbicia spłonki), w związku z tym wycofano ją do dalszych prac. W 1980 roku usunięto występujące problemy z samozapłonem (nowy ładunek miotający z flegmatyzowanego heksogenu) i po ponownych badaniach w 1986 roku planowano rozpoczęcie produkcji, przy zastosowaniu nowej technologii i nowych materiałów. Opóźnienie programu i kłopoty budżetowe RFN po zjednoczeniu obu państw niemieckich spowodowało zmniejszenie, a później anulowanie zamówienia na karabiny G11.