Ostatnim dużym sukcesem Diegtiariowa był ręczny karabin maszynowy RPD, strzelający nowym nabojem pośrednim wz.43 7,62 × 39 mm, będący na wyposażeniu Armii Radzieckiej do lat sześćdziesiątych XX wieku, a na wyposażeniu wielu innych armii bloku wschodniego jeszcze dłużej, produkowany również w Chinach na licencji jako rkm typ 56.

W 1940 Diegtiariow uzyskał tytuł Bohatera Pracy Socjalistycznej. Czterokrotnie – w latach 1941, 1942, 1946, 1949 (pośmiertnie) był nagradzany nagrodą państwową, trzykrotnie był odznaczony Orderem Lenina, Orderem Suworowa I i II klasy, Orderem Czerwonej Gwiazdy i innymi. Uzyskał stopień generała majora służby inżynieryjno–artyleryjskiej w Armii Czerwonej. W 1940 uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych. Od 1941 był członkiem partii komunistycznej WKP(b). Zmarł 16 stycznia 1949 w Moskwie.

Przypisy Ciepliński i Wożniak w swojej bibliografii podają datę 21 grudzień 1879

Bibliografia

Дегтярёв Василий Алексеевич – Герои страны